«من بی‌سیم‌چیِ این بودم.»، «بی‌سیم‌چیِ این بودم.»، «بی‌سیم‌چیِ این هم بودم.»، و آن آخری خودِ «بابانظر» بود!...

---

1- چه بنویسم؟ چه می‌توان نوشت؟ همین حالا که این دو سؤال را نوشته‌ام ترس برم گرفته. که نکند هم‌این کم‌ینه احساسِ سؤالات هم به دیگران یا خودم، آی‌نده کهمی‌خوانم نرسد، چه رسد به شرح آن‌چه در اشاره نیز نیاید !

2- پدرم همان وقت که جلد کتاب را دیدند، لب‌خندی زدند و با شعف آمیخته به تعجّب گفتند:«اِ، بابانظر؟!»، خواستم سر صحبت را باز کنم، عکس آقای هادی افشار را که در صفحات آخر با نام ناشناس خورده‌بود نشانشان دادم و گفتم:«این آقای افشار نیست؟» گفتند که چرا هست. و چنان نگاهی به همان چند عکس انتهای کتاب انداختند که می‌دانم آن‌چه از آن نگاه دریافتم هرگز بیش‌تر از چیزی نیست که شما از این متن از احساس درمی‌یابید… .

و دیگر این‌که، مثل همیشه سر صحبت باز نشد. فقط روی عکس، نام چند نفری را بدون توجّه به نام‌های زیرنوشته گفتند و بعد هم با انگشت از شهید شریفی -که من بعداً نامشان را فهم‌یدم- شروع کردند به نشان‌دادن و گفتند:«من بی‌سیم‌چیِ این بودم.»، «بی‌سیم‌چیِ این بودم.»، «بی‌سیم‌چیِ این هم بودم.»، و آن آخری خودِ «بابانظر» بود!

-بعد‌التّحریر: از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان، از همان اوایل کتاب تا وقتی تمامش کردم، چند بار مراجعه کردم به فهرست اعلام و دنبال «مرکّبی» گشتم. نبود! ربّ إشرح لی صدری…-

پس‌آمد: آقای «سید‌حسین بیضایی» که زحمت مصاحبه با آن شهید عزیز را کشیده‌بودند، پیام داده‌اند که کتاب، همه، متن صحبت‌های خود شهید بزرگ‌وار است. که یعنی تصرّفی نشده.

و بنده اگر پندار به جسارتی می‌رود، عذر می‌خواهم. خداوند می‌داند خرده‌ای به کسی نگرفته‌ام چه در دل، چه روی کاغذ -اگر تفاوتی نیز داشته‌اند-. مشکل منم. شما عزیز مایید.

دعا کنید

(حسین)