خوب اگر ما مسلمانان نمی‌توانیم از پتانسیل عظیم این همایش بی‌نظیر و بزرگ عبادی حج در جهت رفع مشکلات جهان اسلام و ارتقاء عزت‌مندی‌مان بهره‌برداری کنیم، دلیل نمی‌شود که دیگران بی‌بهره باشند!

  نیم ساعت مانده به نیمه شب روز چهارشنبه 88/8/26 قرار گذاشته بودیم با دکتر جلو باب الفتح، که لباس احرام پوشیده بیاید و ما هم که تا نیم ساعت قبل‌اش میهمان داشتیم، زودی به هم جنبیدیم و رساندیم خودمان را سر قرار...

   88/8/28 درست بیست روز بعد از 88/8/8 که امسال مصادف بود با ولادت آقا و ولی نعمت‌مان – مکه مکرمه، دوم ذی‌الحجه به روایت اینجا و اول به روایت تقویم فارسی همراه‌ام از سال 1430 هجری قمری...

   سال‌های زیادی است که دیگر مراسم حج، با آداب و دی‌سی‌پلین برتری مثلا برگزار می‌شود و دولت‌های اسلامی، چه میزبان و چه میهمان، نشان می‌دهند که دارند تلاش زیادی می‌کنند برای برگزاری بهتر آن. اما...

کم‌کم شروع شده دل‌ام می‌گیرد مثل بچه‌ها و مثل بچه‌گی‌هایم. به خودم بازمی‌گردم، به دل‌تنگی‌ام، علت‌اش را جستجو می‌کنم، چیزی دست‌گیرم نمی‌شود. شاید دل‌ام برای اهل‌وعیال و شهرم تنگ شده، شاید برای سرشلوغی محیط کار، شاید دل‌تنگ دوستانی شده‌ام که هر روز می‌دیدم‌شان. بیشتر فکر می‌کنم حتی به أشیاء و وسایل خانه، به روزمره‌گی‌های زندگی، عادت‌هایم را مرور می‌کنم، چای و قهوه خوردن، فلان غذای همیشه‌گی، به وسایل شخصی، به عطر، به سیب و خرمالو... .

هر چه بیشتر فکر می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که جنس دل‌تنگی‌ام را نمی‌فهمم !

آمدیم توی چهارشنبه بیستم آبان‌ماه، در اتاق 217 طبقه‌ی دوم، دومین روز در دومین فندق!